About the Post

Author Information

DO PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ BRONISŁAWA KOMOROWSKIEGO DO MARSZAŁEK SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ EWY KOPACZ DO MARSZAŁKA SENATU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ BOGDANA BORUSEWICZA

Naród czeczeński od niemal 400 lat walczy o swoją wolność z rosyjskimi kolonizatorami. W tym czasie państwo rosyjskie systematycznie, pod różnymi wydumanymi pretekstami, dopuszcza się ciężkich przestępstw (ludobójstwa) przeciwko narodowi czeczeńskiemu i neguje prawo narodu czeczeńskiego do samostanowienia i niepodległości państwa. Po rozpadzie ZSRR w 1991 r. naród czeczeński przywrócił swoją państwowość. Jednak, w 1994 r. Rosja dopuściła się agresji przeciwko Czeczeńskiej Republice Iczkerii (CzRI) – w wyniku nierównej i okrutnej wojny naród czeczeński obronił swoją wolność, a Rosja musiała wyprowadzić wojska z Czeczenii. W rezultacie, 12 maja 1997 r. Prezydent Rosji B. Jelcyn i Prezydent CzRI A. Maschadow podpisali w Moskwie międzypaństwowy traktat pokojowy jako niepodległe podmioty prawa międzynarodowego, co zostało uznane za przyznanie CzRI niepodległości. Jednak, w 1999 r. Rosja naruszyła powyższą umowę i ponownie dopuściła się agresji przeciwko CzRI, która trwa do dnia dzisiejszego. W efekcie zabito ponad 250 tys. Czeczenów, a ponad 300 tys. zmuszono do ucieczki zagranicę, z czego większość uciekła do Unii Europejskiej – Polski, USA, Kanady, krajów arabskich, a ci, którzy pozostali na terytorium CzRI ledwo utrzymują się przy życiu i są na granicy całkowitego fizycznego zniszczenia.
Oprócz tego, państwo rosyjskie dopuszcza się zbrojnej agresji i aneksji terytoriów niepodległych państw – byłych republik ZSSR. W dalszym ciągu wywiera na nie bezprecedensowe naciski i stosuje groźby, prowokuje międzynarodowe konflikty zbrojne i destabilizuje sytuację w celu przywrócenia ZSSR. Z tego powodu żadne sąsiadujące z Rosją państwo, a także małe państwa Północnego Kaukazu, w szczególności Czeczenia, nie mogą czuć się bezpiecznie i są systematycznie poddawane fizycznemu niszczeniu. Tak więc, Rosja systematycznie narusza powszechnie uznawane standardy prawa międzynarodowego, regulaminów ONZ itp.
Naród czeczeński jest wdzięczny władzom i narodowi polskiemu za pomoc i poparcie narodu czeczeńskiego, a także za pozytywną rolę Polski w podtrzymywaniu bezpieczeństwa i stabilizacji na świecie. W imię pokoju i stabilizacji w Czeczenii, lepszego życia przyszłych pokoleń w duchu wolności, równości i sprawiedliwości – dla których to wartości umierali i nadal umierają setki tysięcy niewinnych Czeczenów – kierujemy do Państwa odezwę Parlamentu CzRI. Wierzymy, że rozpatrzycie Państwo naszą odezwę i podejmiecie sprawiedliwą decyzję.
Panie Prezydencie, proszę Pana o przyjęcie mnie wraz z grupą deputowanych, w celu przybliżenia naszej pozycji i realnej sytuacji na okupowanym terytorium CzRI.

Przewodniczący Parlamentu Czeczeńskiej Republiki Iczkerii

Ż. I. Saraljapow.
Strasburg, 4 maja 2014 r.

ODEZWA

Parlamentu Czeczeńskiej Republiki Iczkerii
do światowej społeczności, głów państw i szefów parlamentów na całym świecie.

Naród czeczeński, podobnie jak cała światowa społeczność, z zatroskaniem i niepokojem obserwuje działania Rosji na Ukrainie. Państwo rosyjskie, ignorując zdanie światowej społeczności, dopuszcza się kolejnych działań wojennych, których ofiarą jest Ukraina. Takie zachowanie jest charakterystyczne dla Rosji, było możliwe do przewidzenia i dobrze wpisuje się w imperialną politykę Rosji, która za wszelką cenę dąży do przywrócenia ZSRR.
Rosja, będąc jednym z mocarstw nuklearnych, występowała w roli gwaranta bezpieczeństwa i nienaruszalności terytorialnej Ukrainy w odpowiedzi na jej jednostronną zgodę na rozbrojenie nuklearne. Wydarzenia ostatnich miesięcy pokazują, ile warte są porozumienia z Rosją. Nieskrywana agresja Rosji na Ukrainie obnażyła prawdziwe oblicze Kremla, pokazała światowej społeczności, że „nowa i demokratyczna” Rosja, niebezpiecznie wymachująca bronią nuklearną, przeciwstawia prawo silniejszego sile prawa, a jednostronne interesy geopolityczne – wzajemnemu zrozumieniu i współpracy.
Imperialne myślenie, nostalgia za dawną potęgą rosyjską i niechęć do pogodzenia się z obecnym porządkiem świata nie dają Kremlowi spokoju. Z tego powodu doszło do rozlewu krwi w Azerbejdżanie (Górny Karabach), Mołdawii (Naddniestrze), Gruzji (Abchazja, Osetia), trwają działania wojenne wymierzone przeciwko narodowi czeczeńskiemu i innym niewielkim narodom na Północnym Kaukazie. Podobny los czeka również inne narody byłych republik ZSRR.
Mamy nadzieję, że światowa społeczność wspólnymi siłami powstrzyma oszalałą Rosję i zapobiegnie globalnemu konfliktowi, do którego dąży Rosja.
1 listopada 1991 r. naród czeczeński na czele z wybranym przez cały naród pierwszym prezydentem Dżocharem Dudajewem, korzystając ze swojego prawa, przywrócił niepodległość państwa Czeczenii. 12 marca 1992 r. parlament Republiki Czeczeńskiej uchwalił Konstytucję, w której Czeczeńska Republika Iczkerii została ogłoszona „suwerennym, niepodległym, demokratycznym, praworządnym państwem, utworzonym w wyniku samostanowienia narodu”.
12 grudnia 1993 r. Federacja Rosyjska w drodze referendum, w którym Republika Czeczeńska nie brała żadnego udziału, uchwaliła nową Konstytucję. W niej bezprawnie i jednostronnie Republika Czeczeńska została ogłoszona podmiotem Federacji Rosyjskiej. W rezultacie władze Rosji starały się za wszelką cenę pozbawić naród czeczeński prawa do samostanowienia i, po wielu prowokacjach, szantażach i groźbach, 11 grudnia 1994 r. rozpoczęto zakrojone na szeroką skalę działania wojenne przeciwko Czeczeńskiej Republice Iczkerii.
W trakcie tej nieskrywanej agresji Rosja zastosowała wszystkie rodzaje broni masowego rażenia, także te, na których użycie nie zezwala międzynarodowa społeczność. Zaatakowano miasta i wioski, miejsca gęsto zaludnione przez ludność cywilną, świadomie wybierając je jako ofiarę. Cały świat zobaczył niemoralną i niczym nie umotywowaną agresywną Rosję, która poddała w wątpliwość pokojowe współistnienie narodów świata.
Wszystkie przestępstwa, jakich dopuściło się państwo rosyjskie przeciwko narodowi czeczeńskiemu – agresja, zbrodnie wojenne i ludobójstwo – w pełni kwalifikują się do miana przestępstw międzynarodowych i zbrodni przeciwko ludzkości.
Jednakże, społeczność międzynarodowa, ONZ, UE, OBWE, RE i LPA ani inne organizacje nie ogłosiły sankcji przeciwko Rosji, nie powołały międzynarodowego trybunału karnego. Tak więc, wymienione ciężkie zbrodnie Rosji nie zostały zbadane, a osoby odpowiedzialne za ich popełnienie nie poniosły kary, na jaką zasłużyły.
Ponadto, w trakcie swoich działań wojennych Rosja została przyjęta do RE, Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, OBWE, SOW, G-8, G-20, w różnej postaci była reprezentowana w UE, NATO, LPA itp. Jednocześnie nie ustawały działania wojenne i trzeci z kolei akt ludobójstwa narodu czeczeńskiego ze strony Rosji. W efekcie: zabito ponad 250 tys. obywateli liczącej mniej więcej 1 mln mieszkańców Czeczenii, a około 300 tys. Czeczenów zmuszono do ucieczki zagranicę. Liczba ofiar ciągle rośnie. Przytłaczająca większość zabitych to ludność cywilna, a ponad 50 tys. z nich – dzieci. Tysiące zaginęło bez wieści, tysiące okaleczonych ludzi nadal umiera w następstwie wojny: z wyniku ran, tortur i różne chorób. Oprócz tego, Rosja wykorzystała metodę terroru do zabicia prezydentów CzRI: 21 kwietnia 1996 r. – pierwszego prezydenta CzRI Dżochara Dudajewa, 13 lutego 2004 r. – Zelimchana Jandarbijewa, 8 marca 2005 r. – Asłana Maschadowa, a 17 czerwca 2006 r. – Abdula Chalima Sadułajewa.
Do tej pory nie udało się odbudować gospodarki i infrastruktury społecznej Republiki Czeczeńskiej – dla 70% ludności brakuje miejsc pracy. Nie udało się także odbudować dziesiątek miast i wiosek, m.in. miast Grozny i Argun, wiosek Bamut, Staryj Aczchoj, Charsenoj, Centoroj, Kurczeloj, Biełgatoj i innych. Nie udało się również zrekompensować strat poniesionych przez ludność, m.in. utraty miejsc zamieszkania i majątku.
Państwo rosyjskie rozpętało agresywną, kolonialną, terrorystyczną wojnę przeciwko Czeczeńskiej Republice Iczkerii, w trakcie której wykorzystywało metody poważnie naruszające powszechnie uznawane standardy międzynarodowego prawa humanitarnego. Do tych naruszeń zaliczają się:
— ataki na ludność cywilną, zarówno z użyciem ognia, jak i w innej formie, np. masowe terroryzowanie dużych grup cywilów;
— masowe mordy na ludności cywilnej, niebiorącej bezpośredniego udziału w działaniach wojennych;
— uprowadzenia ludności, bezprawne rozstrzeliwania i egzekucje, stosowanie tortur i innych form okrutnego i upokarzającego traktowania i kar;
— przetrzymywanie zakładników, wykorzystywanie żywych tarcz, operacje karne i zbiorowe karanie ludności cywilnej;
— tworzenie całkowicie bezprawnych obozów koncentracyjnych, kolosalny wypływ uchodźców;
— grabieże i przywłaszczenia własności państwa i obywateli, samowolne i niewywołane wojenną koniecznością globalne niszczenie miejsc zamieszkania i zakładów produkcyjnych, budowli niebezpiecznych dla środowiska, dóbr kultury i obiektów kultu;
— masowe niszczenie obiektów, których celem jest zapewnienie godnych warunków życia: obiektów służby zdrowia, szkolnictwa, funduszu mieszkaniowego, gospodarki i infrastruktury społecznej.
Od czasów II wojny światowej na świecie nie doszło do bardziej okrutnej wojny. Tak więc, władze rosyjskie, demonstracyjnie ignorując zdanie światowej społeczności, poważnie naruszyły wszystkie obowiązujące i powszechnie uznawane normy prawa międzynarodowego, obowiązujące zarówno państwo, jak i osoby fizyczne, i ukierunkowane na ochronę podstawowych praw człowieka, bezpieczeństwa ludzi i pokoju na świecie.
Rosja naruszyła między innymi:
— Powszechną Deklarację Praw Człowieka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1948 r.
— Konwencję ONZ w sprawie zapobiegania i karania zbrodni ludobójstwa z 1948 r.
— Konwencje Genewskie z 1949 r.
— Europejską konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z 1950 r.
— Deklarację ONZ w sprawie przyznania niepodległości krajom i narodom kolonialnym z 1960 r.
— Konwencję ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej z 1965 r.
— Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych, uchwalony przez ONZ w 1966 r.
— Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych, uchwalony przez ONZ w 1966 r.
— Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania z 1984 r.
— regulaminy i inne normy prawne ONZ, Unii Europejskiej, Rady Europy, OBWE, Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, a także Konstytucje FR i CzRI.
Skala i powaga tych i innych licznych przypadków łamania praw człowieka w Czeczeńskiej Republice Iczkerii podnosi pytanie o dopuszczenie się przez władze i wojsko rosyjskie wykroczeń wobec prawa międzynarodowego i każe rozpatrywać sytuację prawną z perspektywy międzynarodowego prawa karnego.
Naród czeczeński od niemal 400 lat walczy o swoją wolność i niepodległość z rosyjskimi kolonizatorami. Przez cały ten czas naród czeczeński był poddawany systematycznemu tępieniu i deportacjom z terytorium Rosji, trzykrotnie stawał się ofiarą oczywistego ludobójstwa (wojna kaukaska 1785-1864 r., przymusowa deportacja 1944-1957 r., działania wojenne od 1994 r. do dzisiaj).
Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione i inne liczne przypadki łamania praw człowieka, a także istniejące międzynarodowe precedensy prawne i brak możliwości współistnienia z Rosją w ramach jednego państwa, kierując się zasadą równouprawnienia, szacunku i przestrzegania praw i swobód człowieka, Parlament Czeczeńskiej Republiki Iczkerii, opierając się na fundamentalnej zasadzie prawa narodu do samostanowienia, zwraca się do najważniejszych międzynarodowych organizacji: m.in. ONZ, OBWE, UE, RE, LPA, głów państw i szefów parlamentów na całym świecie z prośbą o:

— uznanie Czeczeńskiej Republiki Iczkerii za suwerenne i niepodległe państwo, co przyczyni się do pokoju i stabilizacji na Kaukazie;
— ustanowienie specjalnego międzynarodowego trybunału karnego w celu zbadania wyżej przedstawionych i innych przestępstw państwa rosyjskiego;
— uznanie zakrojonych na szeroką skalę działań wojennych Rosji przeciwko narodowi czeczeńskiemu – naruszających wszelkie normy prawa międzynarodowego i, przede wszystkim, prawa do życia – za akt ludobójstwa na narodzie czeczeńskim.

Odezwa została jednogłośnie przyjęta podczas nadzwyczajnego posiedzenia sesji Parlamentu CzRI.

Strasburg, Francja, 19 kwietnia 2014 r.

Przewodniczący Parlamentu
Czeczeńskiej Republiki Iczkerii
Ż. I. Saraljapow

О Б Р А Щ Е Н И Е

Парламента Чеченской Республики Ичкерия
мировому сообществу, главам государств и парламентов мира.

Чеченский народ, как и всё мировое сообщество, с озабоченностью и тревогой наблюдает за действиями России на Украине. Российское государство, игнорируя мнение мирового сообщества, совершило очередную военную агрессию, жертвой которой стала Украина. Такое поведение России является традиционным и предсказуемым и хорошо вписывается в ее имперскую стратегию — любой ценой восстановить СССР.
Россия, являясь одной из ядерных держав, выступала гарантом безопасности и территориальной целостности Украины в ответ на ее одностороннее согласие на ядерное разоружение. Однако события последних месяцев показывают, чего стоят договоренности с Россией. Неприкрытая агрессия России в Украине обнажила истинное лицо Кремля, показала мировому сообществу наций, что «новая демократическая» Россия, опасно размахивая ядерной дубинкой, противопоставляет право более сильного силе права, а односторонние геополитические интересы — взаимопониманию и кооперации.
Имперское мышление, ностальгия по былому величию России, нежелание смириться со сложившимися в мире реалиями не дают покоя Кремлю. По этой же причине проливалась кровь в Азербайджане (Нагорный Карабах), Молдавии (Приднестровье), Грузии (Абхазия, Осетия), продолжаются военные действия против чеченского народа и других малочисленных народов Северного Кавказа. Такая же участь ожидает и другие народы бывших республик СССР.
Мы надеемся, что мировое сообщество объединит усилия и остановит обезумевшую Россию и предотвратит провоцируемый Россией глобальный мировой конфликт.
1 ноября 1991 года чеченский народ во главе с всенародно избранным первым президентом Джохаром Дудаевым, воспользовавшись своим правом, восстановил государственную независимость Чечни. 12 марта 1992 года Республиканский Парламент принял Конституцию, согласно которой Чеченская Республика Ичкерия (ЧРИ) провозглашена «суверенным, независимым, демократическим, правовым государством, созданным в результате самоопределения народа».
12 декабря 1993 года Российская Федерация на референдуме, в котором Чеченская Республика не принимала никакого участия, приняла новую Конституцию. В ней незаконно, в одностороннем порядке Чеченская Республика объявлена субъектом РФ. Вслед за этим, руководство России пыталось любой ценой лишить чеченский народ права на самоопределение и после множества провокаций, шантажа и угроз, 11 декабря 1994 года, начала широкомасштабные военные действия против Чеченской Республики Ичкерия.
В ходе этой неприкрытой агрессии Россия применила все виды оружия массового поражения, в том числе запрещённое международным сообществом. Удары наносились по городам и сёлам, по местам массового скопления гражданского населения, сознательно выбирая их в качестве жертвы. Весь мир увидел аморальную и немотивированную агрессивную Россию, поставившую под сомнение мирное сосуществование народов мира.
Все преступления, совершенные Российским государством против чеченского народа — агрессия, военные преступления и геноцид — обладают всеми необходимыми квалифицирующими признаками международных преступлений и преступлений против человечности.
Однако, международное сообщество, ООН, ЕС, ОБСЕ, СЕ, ЛАГ и другие организации не объявили санкций против России, не учредили международный уголовный трибунал. Таким образом указанные тяжкие преступления России не расследованы, а лица, ответственные за их совершение, не понесли заслуженного наказания.
Более того, в ходе военной агрессии Россия принята в СЕ, ПАСЕ, ОБСЕ, ШОС, G-8, G-2О, в разной форме она представлена в ЕС, НАТО, ЛАГ и т.д. А тем временем военные действия и третий по счёту акт геноцида чеченского народа со стороны России не прекращается. В результате убито более 250 тысяч граждан Чечни, население которой насчитывало примерно миллион жителей, около 300 тысяч стали беженцами по всему миру и этот процесс только нарастает. Подавляющее большинство убитых- это гражданское население, более 50 тысячи из них — дети, тысячи пропали без вести, тысячи искалеченных людей продолжают умирать от последствий ранений, пыток и различных болезней. Кроме того Россией методом террора убиты Президенты ЧРИ: 21 апреля 1996 года первый президент ЧРИ Джохар Дудаев, 13 февраля 2004 года Зелимхан Яндарбиев, 8 марта 2005 года Аслан Масхадов, 17 июня 2006 года Абдул-Халим Сайдулаев.
Экономика и социальная инфраструктура Чеченской республики до сих пор не восстановлены, 70% населения не работает в виду отсутствия рабочих мест, не восстановлены десятки больших и малых населенных пунктов, в том числе города Грозный, Аргун, сёла Бамут, Старый Ачхой, Харсеной, Центарой, Курчелой, Белгатой и другие, некомпенсирован причинённый населению ущерб, в том числе за потерю жилья и имущества.
Российское государство развязало агрессивную, колониальную, террористическую войну против Чеченской Республики Ичкерия, в ходе которой использовала методы, включающие в себя серьёзные нарушения общепризнанных норм международного гуманитарного права. К числу таких нарушений относятся:
— нападение на гражданское население, как в форме огневых поражающих ударов, так и иных формах, включающих массовое терроризирование больших групп гражданских лиц;
— массовое убийство гражданских лиц, не принимающих непосредственное участие в военных действиях;
— похищение людей, бессудные расстрелы и казни, применение истязаний и пыток и иные виды жестокого и унижающего человеческое достоинство обращения и наказания;
-захват заложников, использование живых щитов, карательные операции и коллективное наказание гражданских лиц;
-создание абсолютно незаконных фильтрационных пунктов (концлагерей), колоссальный поток беженцев;
-разграбление и присвоение государственной и гражданской собственности, произвольное и невызываемое военной необходимостью глобальные разрушения населённых пунктов и производственных объектов, экологически опасных сооружений, культурных и культовых ценностей;
— массовое разрушение объектов жизнеобеспечения: здравоохранения, образования, жилого фонда, экономики и социальной инфраструктуры.
Более жестокой войны мир не видел со времён второй мировой войны. Таким образом, руководство России, демонстративно игнорируя мнение мирового сообщества, грубо нарушила все действующие общепризнанные нормы международного права, обязательные как для государства, так и для физических лиц и нацеленные на защиту фундаментальных прав личности, безопасности человечества и мирового порядка.
В частности Россией нарушены:
— Всеобщая декларация прав человека, принятая Генассамблеей ООН в 1948 г.
— Конвенция ООН по предупреждению и наказанияза геноцид 1948 г.
— Женевские Конвенции 1949 г.
— Европейская конвенция о защите прав человека и основных свобод 1950 г.
— Декларация ООН о предоставлении независимости колониальным странам и народам1960г.
— Конвенция ООН о ликвидации всех форм расовой дискриминации 1965 г.
— Международный пакт ООН о гражданских и политических правах 1966 г.
— Международный пакт ООН об экономических, социальных и культурных правах 1966г.
— Конвенция ООН против пыток и других жестоких, бесчеловечных или унижающих достоинство видов обращения и наказания 1984 г.
— Уставы и другие правовые нормы ООН, Европейского Союза, Совета Европы, ОБСЕ, ПАСЕ, а также Конституции РФ и ЧРИ.
Масштабы и серьёзность этих и других многочисленных нарушений прав человека в Чеченской Республике Ичкерия поднимают вопрос о совершении российским руководством и военными преступлений по международному праву и переводит правовую ситуацию в сферу действий международного уголовного права.
Чеченский народ борется за свою свободу и независимость против российских колонизаторов более 400 лет. Всё это время чеченский народ систематически подвергается физическому истреблению и депортации со стороны России, три раза подвергся очевидному геноциду (Кавказская война 1785– 1864гг., насильственная депортация 1944 — 1957 гг., военная агрессия 1994 года до настоящего время).
Учитывая вышеизложенные и другие многочисленные нарушения прав человека, а также существующие международные правовые прецеденты и невозможность совместного нахождения с Россией в рамках одного государства, руководствуясь принципом равноправия, уважения и соблюдения прав и свобод человека, Парламент Чеченской Республики Ичкерия, основываясь на фундаментальном принципе права народа на самоопределение, обращается к высшим международным организациям: ООН, ОБСЕ, ЕС, СЕ, ЛАГ и другим, к главам государств и парламентов мира с просьбой:

— признать Чеченскую Республику Ичкерия суверенным и независимым государством, что послужит миру и стабильности на Кавказе;
— учредить специальный международный уголовный трибунал для расследования выше изложенных и других преступлений российского государства;
— признать широкомасштабные военные действия России против чеченского народа, выразившиеся в попрании всех норм международного права и, прежде всего, права на жизнь — актом геноцида чеченского народа.

Обращение принято на внеочередном заседании сессии Парламента ЧРИ единогласно.

Город Страсбург, Республика Франция, 19 апреля 2014 года.

Председатель Парламента
Чеченской Республике Ичкерия Ж. И. Сараляпов

Метки:

Комментариев нет.

Добавить комментарий

Please log in using one of these methods to post your comment:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google+ photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google+. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

w

Connecting to %s

%d такие блоггеры, как: